http://www.mahfelgroup.com/

منتظرتون هستیم!

چراغ ساحل آسودگی ها در افق پیداست

در این ساحل که من افتاده ام خاموش

غمم دریا، دلم تنهاست...

وجودم بسته در زنجیر خونین تعلق هاست !

خروش موج با من می کند نجوا:

                         - که هر کس دل به دریا زد رهایی یافت...

                         - که هر کس دل به دریا زد رهایی یافت...

مرا آن دل که بر دریا زنم نیست..نیست

زپا این بند خونین بر کنم نیست..

امید آن که جان خسته ام را

                            به آن نا دیده ساحل افکنم نیست..!

فریدون مشیری

اي بسا نا اهل را در اهل عالم ديده ام

تا به شادي مينشيني غم رسد از گرد راه

بر لب خندان هر گل اشك شبنم ديده ام

كلبه ي درويش و خواب امن او حاويد باد

كاندر ان اسباب دولت را فراهم ديده ام

حق نمايانست در آينه ي اشك يتيم

من صفاي كعبه را در آب زمزم ديده ام

گر چه طرحي در دل از آدم كشيدم تا مسيح

صورت دلخواه را در نقش خاتم ديده ام

زندگی رسم خوشایندی است.

زندگی، بال و پری با وسعت مرگ،

پرشی دارد اندازه ی عشق.

زندگی چیزی نیست، که لب طاقچه ی عادت از یاد من و تو

                                                                برود.

زندگی جذبه ی دستی است که می چیند.

زندگی نوبر انجیر سیاه، در دهان گس تابستان است.

زندگی،بعد درخت است به چشم حشره.

زندگی تجربه ی شب پره در تاریکی است.

زندگی حس غریبی است که یک مرغ مهاجر دارد.

زندگی سوت قطاری است که در خواب پلی می پیچد.

زندگی دیدن یک باغچه از شیشه ی مسدود هواپیماست.

خبر رفتن موشک به فضا،

لمس تنهایی "ماه"،

فکر بوییدن گل در کره ای دیگر.

زندگی شستن یک بشقاب است.

زندگی یافتن سکه ی دهشاهی در جوی خیابان است.

زندگی"مجذور" آینه است.

زندگی گل به "توان" ابدیت،

زندگی "ضرب" زمین در ضربان دل ما ،

زندگی "هندسه ی" ساده و یکسان نفسهاست.

هر کجا هستم، باشم،

آسمان مال من است.

پنجره، فکر ، هوا، عشق، زمین مال من است.

چه اهمیت دارد

گاه اگر می رویند

قارچ های غربت؟

سهراب سپهری

جان میدهم به گوشه زندان سرنوشت                 
سر را به تازیانه او خم نمی کنم.
افسوس بر دوروزه هستی نمی خورم                 
زاری براین سراچه ماتم نمی کنم. 
با تازیانه های گرانبار جانگداز                        
پندارد آنکه روحِ مرا رام کرده است!
جان سختی ام نگر، که فریبم نداده است            
این بندگی، که زندگیش نام کرده است!
 بیمی به دل زمرگ ندارم، که زندگی                
جز زهر غم نریخت شرابی به جام من.
گر من به تنگنای ملال آور حیات                   
 آسوده یکنفس زده باشم حرام من!
تا دل به زندگی نسپارم،به صد فریب                 
می پوشم از کرشمۀ هستی نگاه را.
هر صبح و شب چهره نهان می کنم به اشک       
تا ننگرم تبسم خورشیدو ماه را !
ای سرنوشت، ازتو کجا می توان گریخت؟        
من راهِ آشیان خود از یاد برده ام.
یکدم مرا به گوشۀ راحت مرا رها مکن            
با من تلاش کن که بدانم نمرده ام!
ای سرنوشت مرد نبردت منم بیا !                  
زخمی دگر بزن که نیافتاده ام هنوز.
شادم از این شکنجه خدا را،مکن دریغ            
روح مرا در آتشِ بیداد خود بسوز!
ای سرنوشت، هستی من در نبرد توست         
 بر من ببخش زندگی جاودانه را !
    منشین که دست مرگ زبندم رها کند.            
                 محکم بزن به شانه من تازیانه را ...

فریدون مشیری

من خواب ديده ام كه كسي مي آيد
من خواب يك ستاره ي قرمز ديده ام
و پلك چشمم هي ميپرد
و كفشهايم هي جفت ميشوند
و كور شوم
اگر دروغ بگويم
من خواب آن ستاره قرمز را
وقتي كه خواب نبودم ديده ام
كسي مي آيد
كسي مي آيد
كسي ديگر
كسي بهتر
كسي كه مثل هيچكس نيست،
               مثل پدر نيست،
                       مثل انسي نيست،
                              مثل يحيي نيست،
                                        مثل مادر نيست
و مثل آنكسيست كه بايد باشد
و قدش از درخت هاي خانه ي معمار هم بلندتر است(...)